26.2.11

Ayarsız ıslık



















içimde hapishane taşıyorum
günlerin avlusunu terk ettiğimden beri
güllerin kokusu gelmez burnuma
duvarların ötesini özlemek boşuna

kuşattılar beni ellerinde telsiz sesleri
kara yılan coplar sızıyor bir yandan
ver diyorlar çekiştirerek
nasıl vereyim içimdekini

bir körfezden yonttum benliğimi
ıslak martı telekleri uğuldar kulağımda
Köstence istasyonunda sabırla bekler
uykuya düşmemek için zorlardım kendimi

yalınayak koridorlarında üşürüm gündüzleri
kara basarlar geceleri haram uykular
mazgallar açılır gıcırtıyla çıplaklığıma
gardiyanları göz eder kuytularıma

dışarıya akan karanlık kuyunun suları
ayaklarımı yalar öyle gider
buz tutar aklımda körfez düşleri
kapkara sıçanlar hela köşelerinde

voltalar tanırım kitaplardan özlenen
türküler bilirim gene onlardan
oysa kuyunun dibi burası mezara bir adım
öyküler sunardım güzelliğine
tavanda ayak izleri görmenin pişmanlığı

duvarları yoktu köhne istasyonumun
bir ıslık boy verirdi ağzımdan içeri
Köstence’de beklerdim yangınını senin
ürperirdi göz bebekleri kalbimin
yaseminler üşür nergisler kışa çalarken
işlerken içime bekçi düdükleri
askerlerin rap rapını yankılar damarlarım
damlarken kanım çenemden aşağı
merdivende görünürdü sureti adımının

bir resmin vardı özenle gizli
mektupların üç beşine pay edilmiş
yamacına gülle güneş çizilmiş
yakaladılar seni tenhada göçmen
aşağıda musluğun horlayan gürültüsü

denizin payı vardı direnci bir de
kar düşerdi saçlarıma saatlerce
bir resim çektirmiştik düşlerle bezeli
ciyaklarken kuşlar şaşkın üstümüzde
birileri gözlerdi otomobil içinde

nasıl özler şimdi seni hırpalanmış adam
kokunu taşırdım ıslıkla sarılı
geceler vardı ıslak öpüşlerinle avunduğum
Köstence istasyonunda beklerdim seni

                                                             

3 yorum:

  1. Garip,
    Böyle şiirler okumayalı epey oldu. Hoş, fazla şiir okumadığımı da bilirsin ya... Dertli şiir ama bir yerlerinde ufak tefek umut ışıkları olmalı arzusuyla okuduğum. Yanımda olsaydın belki daha güzel okurdum. Bu güzel şiir hep güzel seslendirilmeyi hak ediyor...
    Fakat beklemek kötü be Dostum! En kötüsü beklemek...

    YanıtlaSil
  2. Bilmeden beklemek daha kötü gibi gelir bana. Ne zaman beklemek bitecek... İşte bunu beklemek çok fena bir duygudur ki zaten duyguları da aşar.
    Şiir, biraz eskilerden. Burhan Günel atölyesi yıllarından... Sanırım onu rahatsız etmişti.
    Dert çok,
    Hem dert yok
    demiş Nazım... O aklıma düştü şimdi.
    Bu arada içime bir öykü doğar gibi oldu... Bakalım doğurabilecek miyim?

    YanıtlaSil
  3. Doğur da okuyalım. Ama sancılı olsun doğum, öylesinden çıkacak edebi haz daha yoğun olur eminim...
    Bu arada beklemek kötü, bilmeden beklemek için kötü değil tınısı dahi olmayan bir kelime bulmak gerek belki de... ve tınısız kelime yoksa dilde -ki yok haliyle- işte o zaman gerçek acı belirir hücrede...
    Geleceğinden emin olduğumuz aşkları, dostları, sevdikleri beklemeye diyorum: Tadında beklemeye...

    YanıtlaSil